ಕಳೆದ ವಾರ ಒಬ್ಬ ಚಾಟ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಪರಿಚಯವಾದ. ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗ. ಇಂಜಿನಿಯರಿಂಗ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗುಜರಾತ್ ಮೂಲದವ. ಚಾಟ್ ಮಾಡಿದ ಮಾರನೆ ದಿನವೇ ನನ್ನನ್ನು ಇಷ್ಟ ಪಟ್ಟ ಎಂದು ಕಾಣುತ್ತದೆ, ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರ್ ಕೊಡು ಎಂದ. ನಾನು ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲ ಇರೋದು, ನೀನು ನಾನಿರುವಲ್ಲಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದರೆ ನಿನಗೆ ದುಬಾರಿ ಆಗುತ್ತೆ ಎಂದು ಹೇಳಿದೆ. ಯುವಜನರಲ್ಲಿ ಇದೊಂದು ರೀತಿಯ ದೌರ್ಬಲ್ಯ. ತಮಗೆ ಯಾರದೂ ಇಷ್ಟ ಎಂದು ತೋರಿ ಬಿಟ್ಟರೆ ತಮ್ಮ ಮನೆ ಅಡ್ರೆಸ್, ಫೋನ್ ನಂಬರ್, ತನ್ನ ಅಪ್ಪ ಮಾಡೋ ಧಂಧೆ ಕುರಿತು ಎಲ್ಲಾ ಮಾಹಿತಿಯನ್ನೂ ಒಪ್ಪಿಸಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನಂಬುವ ಮುಗ್ಧ ಗುಣ. ಈ ಗುಣವೇ ಅವರಿಗೆ ವೈರಿಯಾಗಿ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವರಿಗೆ ಅರಿವಾಗೋದು ತಿರುಗೇಟು ಬಿದ್ದಾಗಲೇ. ಲಾರ್ಡ್ ಚೆಸ್ಟರ್ ಫೀಲ್ಡ್ ತನ್ನ ಮಗ ಫಿಲಿಪ್ ಸ್ಟಾನ್ ಹೋಪ್ ಗೆ  ಬರೆದ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾನೆ, People of your age have, commonly, an unguarded frankness about them; which makes them the easy prey and bubbles of the artful  and the inexperienced: they look upon  every knave, or fool, who tells them that he is their friend, to be really so; and pay that profession of simulated friendship, with an indiscreet and unbounded confidence, always to their loss, often to their ruin.

ಇರಲಿ, ಇಲ್ಲಿನ ವಿಷಯ ಸ್ವಲ್ಪ ಬೇರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನಗಳಿಂದ ಚಾಟ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಈತ ಆಗಾಗ are you original Indian, are you basically Indian ಎಂದು ತಲೆ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದ. ಹೌದಪ್ಪ, ನಾನು ಭಾರತೀಯನೇ, ಕಾಸಿನ ಆಸೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮರಳು ಗಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಂದು ಬಿದ್ದಿದ್ದೇನೆ ಎಂದು ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಿದರೂ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಪುನರಾವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಮರೆವಿನ ಸ್ವಭಾವ ಇರಬೇಕು ಎಂದು ಅವನು ಕೇಳಿದಾಗಲೆಲ್ಲಾ ನಾನು ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅವನ ಪ್ರಶ್ನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ರಾಜಕೀಯ ವಾಸನೆ ಕಾಣದ ಕಾರಣ ನಾನು ಭಾರತೀಯ ಎಂದು comfirm ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಈಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೊದಲು ಚಾಟ್ ನಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು ನಾನು ನಿನಗೆ ಗುಡ್ ಬೈ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ನಾಲಇಂದ ಕಾಲೇಜಿದೆ,  ನಾನು ಕಲಿಯುವ ಕಾಲೇಜಿನ ಲ್ಲಿ ಚಾಟ್ ಸೌಕರ್ಯ ಇಲ್ಲ, ಎಂದಾದರೂ ಭೇಟಿ ಯಾಗೋಣ, ನಿನ್ನ ಪರಿವಾರಕ್ಕೆ ನನ್ನ ಶುಭಾಶಯಗಳು ಎಂದ. ಚೆನ್ನಾಗಿ  ಓದಿ, ಡಿಗ್ರೀ ಪಡೆದುಕೋ, ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ನಿರಾಶೆ ಮಾಡೋ ಯಾವ ಕೆಲಸವನ್ನೂ ಮಾಡಬೇಡ ಎಂದು ಉಪದೇಶಿಸಿದಾಗ ಆತ ಧನ್ಯವಾದ ಅರ್ಪಿಸಿ ಕೊನೆಗೆ ಅದೇ ಹಳೇ ಬಾಂಬ್ ಸಿಡಿಸಿದ….

are you basically Indian? ಒಹ್, ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ಕೇಳಿದನಲ್ಲಾ, ಇವನಿಗೆನಾದರೂ alzheimer’s ಅಥವಾ dementia ದಂಥ ಕಾಯಿಲೆ ತಾಗಿರಬಹುದೇ ಎಂದು ಆ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ಛೆ, ಇನ್ನೂ ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸು, ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನು ಎಂದು ಕೋಪ ನೆತ್ತಿಗೇರುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಹೌದಪ್ಪಾ ನಾನು ಇಂಡಿಯನ್, ಎಷ್ಟು ಸಲ ಹೇಳಬೇಕು ನಿನಗೆ ಅಮಿತ್ ಎಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳಿದ ಕ್ಷಮಿಸಿ, ನೀವು ಭಾರತೀಯರಾದರೆ ಹಿಂದಿ ಗೊತ್ತಿರಲೇಬೇಕು ಅಲ್ಲವೇ ಎಂದ. ಹಿಂದಿ ಬರುತ್ತೆ ನನಗೆ ಎಂದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಆದ ಹಾಗೆ ತೋರಿತು.

 

ಆತ ಗುಜರಾತಿ. ಅವರ ಹಿಂದಿಯ ಚೆಂದ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೇ. ಆದರೂ ಅವನ ಭಾವನೆ ಭಾರತೀಯನಾದರೆ ಹಿಂದಿ ಗೊತ್ತಿರಲೇಬೇಕು ಎಂಬುದು. ಇದನ್ನು ಬರೆದಿದ್ದು ಭಾರತೀಯನಾಗಲು ಹಿಂದಿ ಬೇಕೋ, ಕನ್ನಡ ಸಾಕೋ ಎನ್ನುವ ಚರ್ಚೆ ಹುಟ್ಟುಹಾಕಲು ಅಲ್ಲ. ಹೀಗೇ ಸುಮ್ಮನೆ ಅಂತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೆ…

ಭಾರತೀಯನಾಗಲು ಹಿಂದಿ ಗೊತ್ತಿರುವುದು prerequisite ನಿಬಂಧನೆಯೋ?

ಈಗಿನ ಕಾಲದ ಹುಡುಗ ರಿಗೆ concentration ಕಡಿಮೆ ಎಂದು ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಹೇಳಿದರೂ ಒಂದೋ, ತಲೆಗೆ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ, ಇಲ್ಲಾ, ಎಲ್ಲಾ ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು ಅಂತ ಗೋಣಾಡಿಸಿ ಮರೆತು ಬಿಡೋದು, ಇದು ಈಗಿನ ಪೀಳಿಗೆಯ ವೈಶಿಷ್ಟ್ಯ. ಕಳೆದ ವಾರ ಹಾನಗಲ್ಲಕ್ಕೆ ಹೋಗುತ್ತಾ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಮಗನಿಗೆ ದಾರಿಯಿಂದ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಹೊಳೆ (ಭದ್ರಾವತಿ) ಸಾಲಿನಿಂದ (ಮರದಿಂದ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ) ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡನ್ನು ತೆಗೆದು ಕೊಂಡು ಬರಲು ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಹೇಳು ಎನ್ನುವ ಸಂದೇಶ ನೀಡಿ ಅರ್ಥ ಆಯಿತು ಎಂದು ಖಾತ್ರಿ ಪಡಿಸಿ ಕೊಂಡ ನಂತರ  ಫೋನ್ ಇಟ್ಟೆ. ರಾತ್ರಿ ಮನೆಗೆ ವಾಪಸಾದ ನಂತರ ಹೋಂ ವರ್ಕ್ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕೂತವನಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ ನನ್ನ ಬೆಳಗ್ಗಿನ ಸಂಭಾಷಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಏನೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವನಂತೆ ನಾಟಕ ವಾಡಿದ. ಹತಾಶನಾಗಿ, ಅಲ್ಲಾ ಕಣೋ ನಿನಿಗ್ ನಾನ್ ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ಏನ್ ಹೇಳ್ದೆ ಎಂದಾಗ, ಫೋನಾ? ಯಾವಾಗ? ಎಂದು ಇಷ್ಟಗಲ ಬಾಯ್ತೆರೆದ. ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನಿಗೆ ಏನ್ ಮೆಸೇಜ್ ಕೊಡಲು ನಾನ್ ಹೇಳ್ದೆ, ಎಂದು ಸಿಡುಕಿ ಕೇಳಿದಾಗ  ಮೆಸೇಜಾ, ಊಂ, ಹಾಂ… ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ, ಹಾಂ…. ಈಗ ಜ್ಞಾಪಕ ಬಂತು ಎಂದ. ಸರಿ ಜ್ಞಾಪಕ ಬಂದಿದ್ದು ಏನಂತ ಹೇಳು ನೋಡೋಣ ಅಂದಾಗ, ಅದೇ…. ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿನಿಂದ ಕೊಬ್ಬರಿ ತೆಗೆಯೋದಕ್ಕೆ ಆಲ್ವಾ ನೀವು ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂದಾಗ ನನ್ನ ಸಹನೆಯ ಕಟ್ಟೆ ಒಡೆಯದಿದ್ದರೂ ಸಂಭಾಳಿಸಿಕೊಂಡು ಹೇಳಿದೆ, ಅಲ್ಲಾ ಕಣೋ ಪೆದ್ದೆ, ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿಂದ ಕೊಬ್ಬರಿ ಇಳಿಸೋದಕ್ಕಲ್ಲ, ಹೊರಗಿರುವ ಮಾವಿನ ಮರದಲ್ಲಿ ತೆಂಗು ಬಿಟ್ಟಿದೆ ಅದನ್ನು ಕೀಳು ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಎಂದು  ಹಲ್ಲು ಮಸೆಯುತ್ತಾ ಜಾಗ ಬಿಟ್ಟೆ. ಈ ಬೆಳವಣಿಗೆ growing years ನ ಮತ್ತೊಂದು ಪ್ರಾರಬ್ದ ಅಂತ ಬಿಟ್ಹಾಕೋದೋ, ಇಲ್ಲ, ಇದೂ (lack of concentration) ಒಂದು ರೀತಿಯ ರೋಗ ಎಂದು ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಕಡೆ ಗಮನ ಹರಿಸೋದೋ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ.