ಒಂದು ವಿಷ ವೃಕ್ಷ

ಒಂದು ವಿಷ ವೃಕ್ಷ

ನನ್ನ ಮಿತ್ರನೊಂದಿಗೆ ಮುನಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದೆ

ನನ್ನ ಮುನಿಸಿನ ಕಾರಣ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದೆ

ನನ್ನ ಕೋಪ ತಣಿಯಿತು ಕೂಡಲೇ.

ನನ್ನ ಶತ್ರುವಿನೊಂದಿಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡೆ

ಆದರೆ ಕೋಪದ ಕಾರಣ ನಾನವನಿಗೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ,

ನನ್ನ ಕೋಪ ಹೆಚ್ಚುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು.

ನಾನದನ್ನು ಭಯದೊಂದಿಗೆ ಪೋಷಿಸಿದೆ

ಹಗಲೂ ರಾತ್ರಿ

ನನ್ನ ಕಣ್ಣೀರೂಡಿಸಿ  

ಸೂರ್ಯನ ರಷ್ಮಿಯಂಥ ಮುಗುಳ್ನಗುವಿನೊಂದಿಗೆ  soft decetful vile

ಸೌಮ್ಯವಾದ ಕಪಟ ತಂತ್ರದೊಂದಿಗೆ.

ಅದು ದಿನ-ರಾತ್ರಿ ಬೆಳೆಯುತ್ತಾ ಹೋಯಿತು

ಬೆಳಗುವ ಸೇಬಿನ ಹಣ್ಣಾಗಿ ಫಲಿಸುವ ತನಕ  

ನನ್ನ ಶತ್ರು ಅದರ ಕಾಂತಿಗೆ ಮರುಳಾದ

ಹಣ್ಣು ನನ್ನದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

ನನ್ನ ತೋಟದೊಳಕ್ಕೆ ಬಂದು

ಕದ್ದನು ಹಣ್ಣನ್ನು ಕಗ್ಗತ್ತಲ ಮರೆಯಲ್ಲಿ,  

ಉಲ್ಲಾಸದ ಮುಂಜಾನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ನೋಡಿದಾಗ

ಅಂಗಾತ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ಅವನು ಮರದ ಕೆಳಗೆ.

ಕವಿ ವಿಲ್ಲಿಯಂ ಬ್ಲೇಕ್ ಅವರ “a poison tree” ಕವನದ ಭಾವಾನುವಾದ

ರಾತ್ರಿ ತರಗತಿ

ರಾಮನ್ ಮತ್ತು ನಾರಾಯಣ್ ಆಫೀಸಿನಲ್ಲಿ ಹರಟುತ್ತಿದ್ದರು.

ರಾಮನ್:  ನಾರಾಯಣ, ನಾನು ಕಳೆದ ಐದು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ರಾತ್ರಿ ತರಗತಿಗಳಿಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ, ಮುಂದಿನ ವಾರ ನನ್ನ ಪರೀಕ್ಷೆ ಇದೆ.

ನಾರಯಣ್: ಓಹ್

ರಾಮನ್: ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಗ್ರಹಾಮ್ ಬೆಲ್ ಯಾರೆಂದು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾ?

ನಾರಾಯಣ್: ಇಲ್ಲ.

ರಾಮನ್: ಗ್ರಹಾಮ ಬೆಲ್ ಅಲ್ಲವೇ ೧೮೭೬ ರಲ್ಲಿ ಟೆಲಿ ಫೋನ್ ಕಂಡುಹಿಡಿದವನು? ನೀನು ರಾತ್ರಿ ತರಗತಿಗೆ ಹೋದರೆ ಇವೆಲ್ಲಾ ತಿಳಿಯುತ್ತವೆ.

ಮಾರನೆ ದಿನ…

ರಾಮನ್: ಹೋಗಲಿ ನಿನಗೆ ಅಲೆಕ್ಸಾಂಡರ್ ಡೂಮ ಯಾರೂಂತ ಗೊತ್ತಾ?

ನಾರಾಯಣ್: ಇಲ್ಲ

ರಾಮನ್: ಅವನು ಸುಪ್ರಸಿದ್ಧ ಕಾದಂಬರಿಕಾರ. ಅವನೇ three musketeers ಪುಸ್ತಕ ಬರೆದದ್ದು.

ಹೀಗೆ ಪ್ರತೀ ದಿನ ರಾಮನ್ ತನ್ನ ಜ್ಞಾನದ ಬಗ್ಗೆ ನಾರಾಯಣನಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದ. ಬೇಸತ್ತಿದ ನಾರಾಯಣ್ ಕೇಳ್ದ, ರಾಮನ್, ನಿನಗೆ ಬಾಲಕೃಷ್ಣನ್ ಕುಪ್ಪುಸ್ವಾಮಿ ಯಾರೂಂತ ಗೊತ್ತಾ?

ರಾಮನ್: ಇಲ್ಲ, ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.

ನಾರಾಯಣ್: ಅಯ್ಯೋ, ಅವನೇ ಇಲ್ಲವೇ ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಜೊತೆ ರಾತ್ರಿಯಲ್ಲಿ ತಿರುಗುತ್ತಾ ಇರೋದು. ನೀನು ಈ ರಾತ್ರಿ ತರಗತಿಗಳನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿದರೆ ಇದು ನಿನಗೆ ತಿಳಿಯಬಹುದು” ಎಂದು ಹೇಳಿದ.

moral of the story:

ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನಕ್ಕಿಂತ ಅರಿಯಬೇಕಾದ ಬೇರೆ ಸಂಗತಿಗಳೂ ಇವೆ