ವರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬ್ಲಾಗ್ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಪುಕ್ಕಟೆಯಾಗಿ ಬ್ಲಾಗಿಸುವ ಸೌಲಭ್ಯ ಇರೋದು ಎಲ್ರಿಗೂ ತಿಳಿದದ್ದೇ. ಈ ಸೌಲಭ್ಯ ಕೊಡುವ ವರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ನವರದು ಅದೆಂಥದ್ದೇ ulterior motive ಇರಲಿ, ನನ್ನಂಥ ಬರಹದಲ್ಲಿ ಆಸಕ್ತಿ ಇರುವವರಿಗಂತೂ ಇದೊಂದು ಸೊಗಸಾದ ವ್ಯವಸ್ಥೆ. ಪ್ರತೀ ದಿನ ಪೋಸ್ಟ್ ಬರೆಯಲು ವರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ practice maketh perfect man, ಆಲ್ವಾ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮಾಡಿದಷ್ಟೂ ನಾವು ಮಾಡುವ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ನೈಪುಣ್ಯತೆ ಗಳಿಸಿ ಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಹೆಚ್ಚು ಓದಿದಷ್ಟೂ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚು ಓದಲು, ಓದಿದ್ದು ಗ್ರಹಿಸಲು ಸಹಾಯಕ. ಹಾಗೆಯೇ ಬರಹವೂ ಸಹ. ಹೆಚ್ಚು ಬರೆದಷ್ಟೂ writer’s blcok ಅನ್ನೋ ಪೀಡೆ ಹತ್ತಿರ ಸುಳಿಯೋಲ್ಲ. ನಾವು ಬ್ಲಾಗ್ ಪ್ರಕಟಿಸಿದ ಕೂಡಲೇ ಇದು ನಿಮ್ಮ ಇಷ್ಟನೆ ಬ್ಲಾಗ್ ಎಂದು ಎಣಿಕೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ವರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ಡ್ಯಾಶ್ ಬೋರ್ಡ್. ಅಂದರೆ ಈ ಪೋಸ್ಟ್ ನ ಹಿಂದಿನ ಪೋಸ್ಟು ನನ್ನ ೩೪೩ ನೆ ಯದು. ಈಗ ನನ್ನ ಗುರಿ ೩೪೫ ನೆ ಪೋಸ್ಟ್ ಎಂದು ಡ್ಯಾಶ್ ಬೋರ್ಡ್ ತೋರಿಸ್ತಾ ಇದೆ. ಚಿಕ್ಕದಾದ, ಕೈಗೆಟುಕುವ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ಮುಂದಿನ ಗುರಿ ೪೦೦ ಎಂದಾಗಲೀ, ೩೫೦ ಎಂದಾಗಲೀ ಅಲ್ಲ. ೩೪೩ ಆದಾಗ ೩೪೫ ರ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ೩೪೬ ಆದರೆ ೩೫೦ ರ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ಚಿನ್ನ ಚಿನ್ನ ಆಸೈ ಥರ ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಟಾರ್ಗೆಟ್. ಒಳ್ಳೆ ಐಡಿಯಾ ಅಲ್ಲವೇ? ಈ ಐಡಿಯಾ ನಮ್ಮ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ, ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳ ಬದುಕಿನಲ್ಲೂ ಅಳವಡಿಸಿದರೆ ಹೇಗೆ?

ಈ ಪುಟ್ಟ ಟಾರ್ಗೆಟ್ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರಿಗೂ ಕೊಟ್ಟರೆ ಹೇಗೆ? ಮೊನ್ನೆ ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ ಫೈನಲ್ ನಲ್ಲಿ ಪಾಕ್ ನ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಉತ್ತಮ ಪಡಿಸಿ ಕಪ್ ಗೆಲ್ಲಲು ಬಾಂಗ್ಲಾ ದೇಶ ಪಟ್ಟ ಸಾಹಸ ಮತ್ತು ವೈಫಲಿ ನೋಡಿದಾಗ ಈ ವರ್ಡ್ ಪ್ರೆಸ್ ಐಡಿಯಾ ಅಳವಡಿಸಿ ಬ್ಯಾಟ್ಸ್ ಮನ್ ಗಳಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಮೊತ್ತದ ಗುರಿ ಕೊಡದೆ ಚಿಕ್ಕ ಗುರಿ ಕೊಟ್ಟು ಕಳಿಸಿದ್ದರೆ ಕಪ್ ಗೆಲ್ಲುತ್ತಿದ್ದರೋ ಏನೋ.