ನವೆಂಬರ್ ೪, ೨೦೦೮ ರಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬರಾಕ್ ಒಬಾಮ ಜಯಭೇರಿ ಬಾರಿಸಿದರು. ೪೪ನೆ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿ ಚುನಾಯಿತರಾದ ಒಬಾಮ ಅಮೆರಿಕೆಯ ಪ್ರಪ್ರಥಮ ಕಪ್ಪು ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಎಂಬ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಮತ್ತು ಗೌರವಕ್ಕೆ ಪಾತ್ರರಾಗಿ ಚರಿತ್ರೆಯ ಸುವರ್ಣ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹೆಸರನ್ನು ಸೇರಿಸಿಕೊಂಡರು. ಹಣಾಹಣಿಯಿಂದ ಕೂಡಿದ, ruthless campaign ಎಂದು ಹೆಸರು ಪಡೆದ ಈ ಚುನಾವಣೆ ಅಮೆರಿಕೆಯ ಪ್ರಮುಖ ಎರಡು ಪಕ್ಷಗಳಾದ ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಮತ್ತು ಡೆಮೊಕ್ರಾಟಿಕ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ವಾಗ್ಯುದ್ಧಗಳ ಮಹಾಪೂರವನ್ನೇ ಸೃಷ್ಟಿಸಿತು. ತಮ್ಮದೇ ಪಕ್ಷದ ಹಿಲೆರಿ ಕ್ಲಿಂಟನ್ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಬಲವಾದ ಸವಾಲನ್ನು ಒಡ್ಡಿದಾಗ ವಿಚಲಿತರಾಗದ ಒಬಾಮಾ ಸಂಯಮದಿಂದ ತಮ್ಮ ವಾಕ್ಚಾತುರ್ಯದಿಂದ janara ಮನ ಗೆದ್ದರು. ಹಿಲೆರಿ, ಒಬಾಮ ಮಧ್ಯೆಯ ಸಮರ ಒಬಾಮರ ಅಧಿಕೃತ ಅಧ್ಯಕ್ಷೀಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಎಂಬ ಘೋಷಣೆಯೊಂದಿಗೆ ನಿಂತಿತು. ರಿಪಬ್ಲಿಕನ್ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಜಾನ್ ಮಕೇನ್ ಮತ್ತು ಸಾರ ಪೇಲಿನ್ ಜೋಡಿ ಎದುರು ಒಬಾಮ – ಹಿಲೆರಿ ಜೋಡಿ ಅಮೋಘವಾಗಿ ಹೋರಾಡಿತು.     CBS, CNN, MSNBC ಮುಂತಾದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆದುರಲ್ಲದೆ ಮಾಲ್ ಗಳ ಆವರಣದಲ್ಲೂ, ಕಾಲೇಜು ಕಾಮ್ಪಸುಗಳಲ್ಲೂ, ರೋಡ್ ಷೋ ಗಳಲ್ಲೂ ಎಲ್ಲೆಲ್ಲೂ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸ್ದರು ಅಮೆರಿಕೆಯ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳು. ತಮ್ಮ ನಾಡಿಗಾಗಿ ಏನು ಮಾಡಬಹುದು, ಯಾವುದು ಒಳ್ಳೆಯದು, ಯಾವ ನೀತಿ ಅಮೇರಿಕೆಗೆ ಒಳ್ಳೆಯದು ಹೀಗೆ ನೂರಾರು ವಿಷಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ವ್ಯಾಪಕ ಚರ್ಚೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದರು. ಅಪರೂಪದ ಸಂದರ್ಭಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಎಲ್ಲೂ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಟೀಕೆಗಳಿಗೆ ಆಸ್ಪದ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಐತಿಹಾಸಿಕ ಚುನಾವಣೆಯಾಗಿ ಹೊಮ್ಮಿತು ಅಮೆರಿಕೆಯ ೨೦೦೮ರ ಚುನಾವಣೆ.  

 

 

“ಹೆಚ್ಚು ಮಾತನಾಡಿದರೆ ತಲೆ ಕಡಿಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ”

“ತಲೆ ಕಡಿಯುವವನ ಮೇಲೆ ರೋಡ್ ರೋಲ್ಲರ್ ಓಡಿಸುತ್ತೇನೆ”

ಸುಸ್ವಾಗತ, ಭವ್ಯ ಭಾರತದ ಚುನಾವಣಾ ಮಂಟಪಕೆ….

 

ಚುನಾವಣೆಯ ಕಾವೇರುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಮೇಲೆ ಕಾಣಿಸಿದ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ನಾವು ಕೇಳಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆವು. ಶತಮಾನಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲೇ ಹುಟ್ಟಿ ಸಾಯುವ ಒಂದು ಜನಾಂಗದವರನ್ನು ಒಬ್ಬ ಯುವ ರಾಜಕಾರಣಿ ಮೇಲಿನಂತೆ ಜರೆದಾಗ ಆತನ ಕಿವಿ ಹಿಡಿದು ಬುದ್ಧಿ ಹೇಳುವ ಬದಲು ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಯೊಬ್ಬರು ರೋಡ್ ರೋಲ್ಲರ್ ಓಡಿಸಲು ತಯಾರಾದರು. ಚುನಾವಣೆ ದಿನ ಪ್ರಕಟವಾಗಿದ್ದೇ ತಡ ಪಕ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ತುಮುಲ, ಆತುರ. ಯಾರು ಯಾರೊಂದಿಗೆ ಮಲಗುವುದು ಎಂದು. ideology ಹಾಳು ಬಾವಿ ಸೇರಿತು. ನಮಗೆ ಬೇಕಿರುವುದು ಸ್ಥಾನ, ಅಧಿಕಾರ. ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುವ ಬಹುತೇಕ ವಾಹನಗಳಲ್ಲಿ ಸಾರಾಸಗಟು ಹೆಂಡ – ಸಾರಾಯಿ, ರೊಕ್ಕ – ರವಿಕೆಗಳು. ಮತದಾರರಿಗೆ ಹಂಚಲು. ಹಾಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ, ಹೀಗೆ ಮಾಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಹೇಳಲು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾವು ನೋಟಿಸು ಪ್ರಿಯರಲ್ಲವೇ? nation of notices. ಅಲ್ಲಿ  ಉಗುಳಬೇಡ, ಇಲ್ಲಿ ಹುಯ್ಯಬೇಡ. ಕಿಟಕಿ ಹೊರಗೆ ತಲೆ ಹಾಕಬೇಡ, ಬಾಗಿಲ ಹೊರಗೆ ಬಾಲ ತೂರಿಸಬೇಡ. ಒಂದು ರೀತಿಯ class room ನ ವಾತವರಣ. ಕ್ಲಾಸಿಗೊಬ್ಬ ಮೊನಿಟರ್ ಬೇಕೇ ಬೇಕು. ಬೆತ್ತದ ನೆರಳಿನಲ್ಲಿ ಬದುಕುವವರು ನಾವು. ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಏನು ಹೇಳಬಾರದು ಎಂದು ಮೊನಿಟರ್ ಎಂಬ ಆಯೋಗ ಹೇಳಬೇಕು ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳಿಗೆ. ಹಿರಿಯ ರಾಜಕಾರಣಿಯೊಬ್ಬರನ್ನು  ಅರಬ್ಬೀ ಸಮುದ್ರಕ್ಕೆ ಎಸೆಯಬೇಕಂತ ಒಂದು ಪಕ್ಷ ಹೇಳಿದರೆ, ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಮಹಿಳಾ ರಾಜಕಾರಣಿಯನ್ನು “ಬುಡಿಯಾ, ಗುಡಿಯಾ” ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾನೆ. ಯಾವನಾದರೂ ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಬಗ್ಗೆ ಗಹನವಾಗಿ ಚರ್ಚೆಗೆ ಇಳಿದಿದ್ದು ನೋಡಿದ್ದೀರ? ಪಕ್ಕದ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಪುಂಡಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಹೇಗೆ ನಿಗ್ರಹಿಸುವುದು, ನಮ್ಮ ದೇಶವನ್ನು ಮುಂದುವರಿದ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಹೇಗೆ ಸೇರಿಸುವುದು, ಹೀಗೆ ಒಂದಾದರೂ ಮಾತು ಬಂತೆ ಖಾದಿಗಳಿಂದ? ಕೆಳಗಿವೆ ನೋಡಿ ದೂರದ ಅಮೆರಿಕಾದ ಒಬಾಮ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳು.

America, this is our moment. This is our time. Our time to turn the page of the policies of the past.

 

“It took a lot of blood, sweat and tears to get to where we are today, but we have just begun. Today we begin in earnest the work of making sure that the world we leave our children is just a little bit better than the one we inhabit today.”

 ಕೊನೆಗೊಂದು ಮುತ್ತಿನಂಥ ಮಾತುಗಳು ಒಬಾಮ ಬಾಯಿಂದ…

there is no white america, there is no black america, there is only UNITED STATES OF AMERICA.

ಎಲ್ಲಿ ನೋಡೋಣ ನಮ್ಮವರು ಅಂಥ ಮಾತು ಹೇಳುವುದನ್ನು. ” ಇದು ಹಿಂದೂ ಭಾರತವಲ್ಲ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಭಾರತವಲ್ಲ, ನಮ್ಮದು ಅಖಂಡ ಭಾರತ”.

ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಸಾಧ್ಯವಾದೀತೆ? ಯಾಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗಬಾರದು? 

 

 

 

 

ಈ ಹಾಡನ್ನು ಒಬ್ಬ “ಮೊಬೈಲ್ ಅಪ್ಪ” ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಪೂರ್ತಿ ಕೇಳಿಸಿದ ನನ್ನ ರೈಲು ಪ್ರಯಾಣದ ವೇಳೆ. ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಕುಳಿತಿರುವವರ ಯಾವುದೇ ಪರಿವೆ ಇಲ್ಲದೆ ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನ creation ಮೆಚ್ಚಿ ತಲೆದೂಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆನೋ ಅನ್ನೋ ಭಾವದಿಂದ ಆತ ಕೂತಿದ್ದ. ಭದ್ರಾವತಿಯಿಂದ ಬೆಂಗಳೂರು ತಲುಪುವವರೆಗೂ ಎಂಥೆಂಥ ಹಾಡು ಬೇಕು ನಿಮಗೆ. ಎಲ್ಲಾ ಲಭ್ಯ, ಸಹನೆ ಒಂದಿದ್ದರೆ.

 

ಸಂಬಳ ೨ ಸಾವಿರ ಆದರೂ ೧೦ ಸಾವಿರದ ಮೊಬೈಲ್ ಇರುತ್ತೆ ಕೆಲವರ ಬಳಿ. ಮೊಬೈಲ್ ನಷ್ಟು ಸಾಮಾಜಿಕ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ಬೇರಾವುದೇ ವ್ಯಕ್ತಿಯೂ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೂ, ಉಪಕರಣವೂ ನೀಡಿರಲಾರದು. ಭಿಕ್ಷುಕರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಮೊಬೈಲ್. ನಾನಿರುವ ಜೆದ್ದಾಹ್ದಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಮಾಷೆ ಕೇಳಿ.  ಸೌದಿಗಳು (ಅರಬರು) ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ರಸ್ತೆ ಗುಡಿಸುವ ಕೆಲಸಗಾರರಿಗೆ, ಮತ್ತು ಇತರ ನಾಡಿನವರಿಗೆ ದಾನ ಕೊಡುವ ಪದ್ಧತಿ ಇದೆ. ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮೆ ಒಬ್ಬ ಅರಬ್ ರಸ್ತೆ ಬದಿ ನಿಂತಿದ್ದ ಬಂಗ್ಲದೆಶದವನನ್ನು ಕರೆದು ಹಣ ಕೊಡಲು ಹೋದಾಗ ಆ ಬಂಗಾಳಿಗೆ ಒಂದು ಕರೆ ಬಂತು. ಜೇಬಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂತು ಹೊಳೆಯುವ N 90 ಮೊಬೈಲು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿದ ಸೌದಿ ಹೇಳಿದ ನನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಇನ್ನೂ ಓಬೀರಾಯನ ಕಾಲದ ಮೊಬೈಲ್ ಇರೋದು, ನಿನಗೇಕೆ ಭಕ್ಷೀಸು ಎಂದು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟ.

 

ಹೊಸ technology ಜೊತೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಸೋಶಿಯಲ್ ರೆಸ್ಪೋನಿಸ್ಬಿಲಿಟಿ ಸಹ ಬರಬೇಕು.

ಪ್ರಪ್ರಥಮವಾಗಿ ವಾಹನ ಚಲಾವಣೆ ವೇಳೆ ದಯಮಾಡಿ ಮೊಬೈಲ್ ಉಪಯೋಗಿಸಬೇಡಿ. ಮೊನ್ನೆ ಅಮೆರಿಕಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬಳು ಗಾಡಿ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸುತ್ತಾ ಮೆಸೇಜ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ನಿಂತ ವಾಹನಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾರು ಚಲಾಯಿಸಿ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಕೊಂದಳು.

 

ಒಮ್ಮೆ ಸೌದಿ ಏರ್ಲೈನ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಜೆದ್ದಾ ದಿಂದ ದಮ್ಮಾಂ ಹೋಗುವ ವೇಳೆ ವಿಮಾನ ಆರೋಹಣ ಆದ ನಂತರವೂ ಒಬ್ಬ ಅರಬ್ ತನ್ನ ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಪರಿಚಾರಕರು ಬಂದು ಮನವಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರೂ ಅವನು ಹೇಳಿದ್ದು, ಇದೆಲ್ಲ ಸುಳ್ಳು, ಮೊಬೈಲ್ ಉಪಯೋಗಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ವಿಮಾನ ಬಿದ್ದು ಹೋಗಲ್ಲ ಅಂತ. ದಮ್ಮಾಂ ತಲುಪಿದ ಕೂಡಲೇ ಆತನನ್ನು ಪೋಲೀಸರ ಕಸ್ಟಡಿಗೆ ಕೊಡಲಾಯಿತು. ಬೇಕಿತ್ತೆ ಇವನಿಗೆ ಈ ತೊಳಲಾಟ? 

 

ಮೊಬೈಲ್ ರಿಂಗ್ ಆದ ಕೂಡಲೇ ಅದನ್ನು ಸೈಲೆಂಟ್ ಮಾಡಿ ಉತ್ತರಿಸಿದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನು. ಅವಳ (ನಿನ್ಗೂವಿನ) ಬೈಕಿನ ಮೇಲಿನ ಮೋಹ (ದ್ವಂದ್ವಾರ್ಥದ ಅಸಹ್ಯ ಹುಟ್ಟಿಸೋ ಪೋಲಿ ಹಾಡು)  ನನಗೇಕೆ ಕೇಳಿಸಬೇಕು?

 ಮೊಬೈಲ್ ನಲ್ಲಿ ಜೋರು ಜೋರಾಗಿ ಮಾತನಾಡೋದು. ಇವನ ಹೊಸ ಮೊಬೈಲ್ ನ ಬೆಲೆ ಅಥವಾ ಭತ್ತದ ಧಾರಣೆ ಬಗ್ಗೆ, ಗರ್ಲ್ ಫ್ರೆಂಡ್ ಬಗ್ಗೆ ಬೋಗಿಯಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆಲ್ಲಾ ಕೇಳಿಸುವ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲ. ಮೊಬೈಲ್ ನ volume ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿ. 

ಆಸ್ಪತ್ರೆ ಆವರಣದಲ್ಲೂ, ಜನ ನೆಮ್ಮದಿಯಾಗಿ ಊಟ ಮಾಡುವ ರೆಸ್ಟುರಾಂಟ್ ಗಳಲ್ಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ಉಪಯೋಗ ಕನಿಷ್ಟವಾಗಿರಲಿ.

ಸಭೆ ಸಮಾರಂಭಗಳಲ್ಲಿ, ಮದುವೆ ಮನೆಗಳಂಥ  ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಆಪ್ ಮಾಡಿದರೆ ತುಂಬಾ ಒಳ್ಳೇದು.

ಆರಾಧನಾಲಯಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಬೈಲ್ ಉಪಯೋಗ ಬೇಡ.

ಕೊನೆಗೆ ಮೊಬೈಲ್ ಗೂ ಮೊದಲು ಪ್ರಪಂಚ ಇತ್ತು ಅನ್ನುವುದು ನೆನಪಿರಲಿ.

ಎಲ್ಲರ ಕೈಯಲ್ಲೂ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡಿ ನನ್ನಾಕೆಯೂ ನನಗೂ ಬೇಕು ಎಂದು ಬೆನ್ನು ಬಿದ್ದಾಗ “ಇದೇನು  ಶೋಕಿ ಬಂತೆ ನಿಂಗೂ” ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕೊಡಿಸಿದೆ.

 

ಹವ್ಯಾಸಗಳು ಹಲವು. ಕೆಲವರಿಗೆ ಓದುವ ಹವ್ಯಾಸವಾದರೆ ಇನ್ನು ಕೆಲವರಿಗೆ ಹಳೆ ಲೇಖನಿಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವ ಹವ್ಯಾಸ. ಅಂಚೆ ಚೀಟಿ ಸಂಗ್ರಹ, ನಟ ನಟಿಯರ ಚಿತ್ರ ಸಂಗ್ರಹ, antique ಕಾರುಗಳು, ಇಲಿ ಸಾಕುವುದು, ಕ್ಯಾಲ್ಲಿಗ್ರಫಿ, ನಾಣ್ಯಗಳು ಹೀಗೆ ಸಾಗುತ್ತವೆ ಹವ್ಯಾಸಗಳ ಪಟ್ಟಿ. ಈಗಿನ rush rush ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕೆಲವರಿಗೆ ಹವ್ಯಾಸಗಳ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾದರೂ ಈಗಲೂ ಬಹಳಷ್ಟು ಜನ ತಮಗೆ ಇಷ್ಟವಾದ ವಿಷಯಗಳ ಮೇಲೆ ಕಾರ್ಯಮಗ್ನರಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗ ನನಗಿತ್ತು ಅಂಚೆಚೀಟಿಗಳ ಸಂಗ್ರಹದ ಗೀಳು. ನನ್ನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹವ್ಯಾಸ ಸುಲಭವಾಗಿ ಚಟವಾಗಿ ಅಂಟಿ ಕೊಂಡು ಬಿಡುತ್ತದೆ. ರಣ ಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಬರುವ ಪೋಸ್ಟ್ ಮ್ಯಾನ್ ಹಿಂದೆ ಸುತ್ತಿ ಅಂಚೆ ಚೀಟಿಗಾಗಿ ಮನೆ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಿ ಬೇಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಬ್ಯಾಂಕ್ ಹೊರಗೆ ಬಿಸುಟಿರುವ ಪತ್ರಗಳನ್ನು ಹೆಕ್ಕಿ ಬೇಕಾದ stamps ಕಿತ್ತುವುದು, ನನ್ನದೇ ಆಸಕ್ತಿಯ ಮಿತ್ರರನ್ನು ಮನೆಗೆ ಆಹ್ವಾನಿಸಿ ಅವರ ಸ್ಟಾಂಪ್ಗಳನ್ನು ಕದಿಯುವುದು ಮಜವೋ ಮಜಾ. ಈ ಚಟದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹಳೆ ಆಂಗ್ಲ ಸಾಹಿತ್ಯ ಓದುವುದು. D.H.Lawrence, Jane Austen, Somerset maugham, Charles Dickens, palgrave’s golden treasury (ಕವಿತೆಗಳು) ಈಗ ಅಂಟಿ ಕೊಂಡಿರುವ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಹಾಭಾರತಕ್ಕೆ ನಾಂದಿ ಹಾಡುತ್ತಿರುವ ಚಟ ಎಂದರೆ ಇಂಟರ್ನೆಟ್. 

ಅಂತರ್ಜಾಲವೋ, ಮಾಯಾಜಾಲವೋ ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ “ಜೇಡನ” ಕಡಿತದ ಸುಖ ಆಗಾಗ ಹೆಂಡತಿಯ ಕಡೆಯಿಂದ friction ಮತ್ತು sniping ಗೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ನಿಜವೇ. ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಒಂದು ವರ್ಷದ ಮಗಳು ನನ್ನ ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಅನ್ನು ನೆಲಕ್ಕೆ ಕೆಡವಿದಾಗ ಅರ್ಧಾಂಗಿ ಕುಣಿದು ಸಂತಸಪಟ್ಟಳು ಲ್ಯಾಪ್ ಟಾಪ್ ಕತೆ ಮುಗಿಯಿತೆಂದು. ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ಗೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ಕಾಲ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿಸಿಕೊಂಡ ಮಗಳು ಪೆಟ್ಟು ತಿಂದಳು.

ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು facebook ಓಪನ್ ಮಾಡಿ ಯಾರ್ಯಾರು ಆಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ, ಯಾರು ತಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿಯರಿಂದ ತಿವಿಸಿ ಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ನೋಡದಿದ್ದರೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ನಂತರ twitter ಕಡೆ ಪಯಣ. ಇವತ್ತು ಗುಬ್ಬಚ್ಚಿಗಳ ಗಡಿಬಿಡಿ ಎಂಥದು ಎಂದು ನೋಡಲು. ಅಲ್ಲೊಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತೋಚಿದ್ದು, ಮಗನ ತುಂಟತನ, ಸ್ವಲ್ಪ ರಾಜಕೀಯ ಗೀಚಿ, Newsvine ಮತ್ತು Diggs ಗಳಲ್ಲಿ ಏನಾದರೂ ಲೇಖನಗಳನ್ನು ಸೇರಿಸಿ yahoo IM ಒಂದು ಸ್ಟಾಪ್ ಕೊಡುವುದು. ಇಲ್ಲಿ ಮಿತ್ರರ ಪಡೆಯೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಮೆರಿಕೆಯ, ದೂರದ ನಾರ್ವೆ, ಮೆಕ್ಸಿಕೋ ಹೀಗೆ ಹಲವು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮಿತ್ರರಿಗೆ good morning, good ಡೇ ಹೇಳಿ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹರಟೆ ಹೊಡೆದು sampada, kannada blogers corner, times of india, huffington post, independent, mayo clinic, NPR ಹೀಗೆ ಕೆಲವು ವೆಬ್ ತಾಣಗಳಿಗೆ ಭೆಟ್ಟಿ.

ಸೆಕ್ಸ್ ಬೇಕಾದರೂ ಬಿಟ್ಟೇನು, ಸರ್ಫಿಂಗ್ ಬಿಡೇ ಎನ್ನುವವರ ಗುಂಪಿಗೆ ನಾನು ಸೇರದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು.

ಒಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ monotonous ಆಗುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬದುಕಿಗೆ ಒಂದು ಹೊಸ ಆಯಾಮ ನೀಡಿದ ಮಾಧ್ಯಮ ಇಂಟರ್ನೆಟ್.

ಗ್ವಾನ್ಟಾನಾಮೋ ಹೆಸರು ಕೇಳದವರು ವಿರಳ. ಅಮೆರಿಕೆಯ ಹತ್ತು ಹಲವು “ಸುಂದರ” project ಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು guantanamo.  ಕ್ಯೂಬಾ ದೇಶದ ದ್ವೀಪದಲ್ಲಿರುವ ಈ ತಾಣದಲ್ಲಿ ಅಮೇರಿಕ “ಶಂಕಿತ” ಭಯೋತ್ಪಾದಕರನ್ನು ಪಿಕ್ನಿಕ್ ಮೇಲೆ ಕಳಿಸುತ್ತದೆ. 9/11, 2001 ನಂತರ ಭ್ರಾಂತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಅಮೇರಿಕೆಗೆ ತೋಚಿದ್ದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರನ್ನು guantanamo ಅಂಥ ಸ್ಥಳಗಳಿಗೆ ಕಳಿಸಿಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ಲಾಸ್ ವೇಗಸ್ ನಲ್ಲಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕೂತು ಮಜವಾಗಿ ಜೂಜಾಡಬಹುದು ಎಂದು. ಅಮೆರಿಕೆಯ ಈ ಕ್ರಮದ ಉದ್ದೇಶ ಎಷ್ಟು ಸಫಲವಾಯಿತು ಎಂದು ಕಾಲವೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಒಂದಂತೂ ಸತ್ಯ. ಅಲ್ಲಿನ ಸೆರೆಯಾಳುಗಳನ್ನು ಅತ್ಯಂತ ಕ್ರೂರವಾಗಿ ನಡೆಸಿಕೊಂಡರೂ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ವಿಶ್ವದ ಛೀ ಥೂ ಕೇಳಬೇಕಾಗಿ ಬಂದರೂ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳ ತೂರಿ ಹೊಂಗಿರಣ ಸೂಸಲೇಬೇಕು. cuba ದ್ವೀಪದ ಕೆಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಈಗ ಮಜವಾಗಿ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಬದುಕುತ್ತಿವೆ. ನಾವು ಕೇಳದ, ಪರಿಚಯವಿಲ್ಲದ ಹಲವು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ಈಗ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಅಡ್ಡಾಡಿ ಕೊಂಡಿವೆ. ಅವುಗಳ ಹೆಸರು “Hutia”, groundhog-like rodents nicknamed banana rats and Cuban rock “iguana” (ಉಡ), ಇವರುಗಳು ಆಶ್ರಯ ಪಡೆದುಕೊಂಡ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ಹುತಿಯ, ಮತ್ತು ಉಡಗಳನ್ನು ವಿಟಮಿನ್ ವಂಚಿತ ಕ್ಯುಬನ್ನರು ತಿಂದು ಖಾಲಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಪಾಪ ಕ್ಯೂಬಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಫಿಡೆಲ್ ಕಾಸ್ಟ್ರೋ ಕೂಳಿಗೂ ಸಂಚಕಾರ ಅಮೇರಿಕನ್ನರಿಂದ.  ಈಗ ಆ ಪ್ರಾಣಿಗಳು safe.
ಹಾಗಾದರೆ ಮನುಷ್ಯರು ಮೃಗಗಳಂತೆಯೂ, ಮೃಗಗಳು ಐಶಾರಾಮ ವಾಗಿಯೂ ನೆಲೆಸುವ ತಾಣಕ್ಕೆ ” guantanamo ” ಎಂದು ಹೆಸರು.

ನಿನ್ನೆ ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾ ವಿಶ್ವದ ಮನವಿಯನ್ನೂ ಮತ್ತು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯನ್ನೂ ಕಡೆಗಣಿಸಿ ಕ್ಷಿಪಣಿ ಪರೀಕ್ಷಣೆ ನಡೆಸಿತು. ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯದ ಆಸುಪಾಸಿನಲ್ಲಿರುವ ದಕ್ಷಿಣ ಕೊರಿಯಾ ಮತ್ತು ಜಪಾನ್ ಮತ್ತು ಇತರ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಿಗೆ ಆತಂಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಈ ಪರೀಕ್ಷೆ ಅಮೆರಿಕೆಯ ತಾಕೀತಿನಿಂದಲೂ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. G20 ದೇಶಗಳ ಶೃಂಗ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಸಲು ಬಂದ ಅಮೆರಿಕೆಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಒಬಾಮ ಕೊರಿಯದ ಈ ನಿಲುವನ್ನು, ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದ ಸದ್ದನ್ನು ಖಂಡಿಸಿ ಇದು ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಣಯಗಳಿಗೆ ವಿರುದ್ಧವಾದ ನಡವಳಿಕೆ ಎಂದು ಟೀಕಿಸಿದರು. ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಪಾಲಿಸಬೇಕೆಂಬ ಪಾಠವನ್ನು ಅಮೇರಿಕ ವಿಶ್ವಕ್ಕೆ ಹೇಳಿ ಕೊಡುವ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಎಂದೋ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತು. ಕಳೆದ ೩೦ ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಸತತವಾಗಿ ತನ್ನ ದುಸ್ಸಾಹಸಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ತನ್ನ ಆಪ್ತ ಮಿತ್ರ ಇಸ್ರೇಲ್ ನ ಪುಂಡಾಟಿಕೆಗೆ  ಅಡ್ಡ ಬರುವ ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ರಾಜಾರೋಷವಾಗಿ ಉಲ್ಲಂಘಿಸುತ್ತಾ ಬಂದ ಅಮೇರಿಕ ಈಗ ಉತ್ತರ ಕೊರಿಯಾಕ್ಕೆ ಉಪದೇಶ ಹೇಳಲು ಹೊರಟಿದ್ದು ಹಾಸ್ಯಸ್ಪದವೇ.

ಸುಳ್ಳಿನ ಕಂತೆಗಳ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ, ತನ್ನ ಬಾಲಂಗೋಚಿ ಮಿತ್ರ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ನೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಇರಾಕನ್ನು ಸರ್ವ ನಾಶ ಮಾಡಿದ ಅಮೇರಿಕ ಅಂದಿನ  ವಿಶ್ವ ಸಂಸ್ಥೆಯ ನಿರ್ಣಯಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವಿಶ್ವ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಮನವಿಗಳನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಿ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಜನರನ್ನು ಇರಾಕಿನಲ್ಲಿ ವಧಿಸಿತು. ಅಮೆರಿಕೆಯ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಗೂಂಡಾ ವರ್ತನೆಗಳಿಗೆ ಸಾಕು ನಾಯಿಯಂತೆ ಬೆಂಬಲಕ್ಕೆ ನಿಂತದ್ದು ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್. ಈ ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪುಂಡಾಟಿಕೆಗಳಿಗೆ ಇತಿಶ್ರೀ ಹಾಡದಿದ್ದರೆ ವಿಶ್ವ ಇನ್ನಷ್ಟು ಗಂಡಾಂತರವನ್ನು ಎದುರಿಸಬೇಕಾದೀತು.

ಅಮೆರಿಕೆಯ ಎಲ್ವಿನ್ ಹೋಪ್ ವಿಲ್ಸೋನ್ನಿನ ಫೋನು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ದಿನವಿಡೀ ರಿಣಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾರೀ ಎಲ್ವಿನ್? ನಟನಾ? ರಾಜಕಾರಣಿಯಾ ಅಥವಾ ಖ್ಯಾತ base ಬಾಲ್  ಆಟಗಾರನಾ? ಅಲ್ಲ, ಆತ ನಮ್ಮ ನಿಮ್ಮಂಥ obba  ಸಾಧಾರಣ ಮನುಷ್ಯ, ordinary folk. ಹಾಗಾದರೆ ಅವನಿಗೇಕೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಪಬ್ಲಿಸಿಟಿ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತನಲ್ಲಿರು ಅಪರೂಪದ ಗುಣ. ಅದೆಂದರೆ ಕರಿಯರನ್ನು ಕಂಡರೆ ಕೆಂಡಾ ಮಂಡಲನಾಗುವುದು. ಯಾವುದೇ ಕಾರಣವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕರಿಯರನ್ನು ಹೀಗಳೆಯುತ್ತಿದ್ದ, ಸಿಡಿಮಿಡಿಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ದಾರಿ ಹೋಕರನ್ನೂ, ತನ್ನ ಪುತ್ರನ ಸ್ನೇಹಿತರನ್ನೂ ಬಿಡುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಆತ.

ಈಗ ೭೧ ವಯಸ್ಸಿನ, ಡಯಾಬಿಟಿಸ್ ರೋಗದಿಂದ ನರಳುತ್ತಿರುವ ಈತನಿಗೆ ಬಂತು ತಡವಾಗಿ ಬುದ್ಧಿ. ಈತನ ಈ ಕರಿಯರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವ ಗುಣದಿಂದ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಆತನ ಮಗನಿಗೆ ಈಗ ತಂದೆಯ ಮೇಲೆ ಅಭಿಮಾನ. ತಡವಾಗಿಯಾದರೂ ತಿದ್ದಿ ಕೊಂಡನಲ್ಲ ಅಪ್ಪ ಎಂದು.   

೬೦ರ ದಶಕದವರೆಗೂ ಕರಿಯರನ್ನು ಪೀಡಿಸುವುದು ಬಿಳಿಯರಿಗೆ ಒಂದು ಮೋಜು. ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುಂದಿನ ಬಾಗಿಲಿನಿಂದ ಹತ್ತುವಂತಿಲ್ಲ, ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶವಿಲ್ಲ. ಕರಿಯರ ಚರ್ಚೇ ಬೇರೆ, ಕೆಲಸ ಸಿಗುವುದು ಅಪರೂಪ. ಇಂಥ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆದ ಎಲ್ವಿನ್ ಮಿತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ ಕರಿಯರನ್ನು ಹೊಡೆಯುವುದು, ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುವುದು ಕಲಿತ. ಅಷ್ಟು ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ, ಕರಿಯರನ್ನು, ಯಹೂದಿಗಳನ್ನು ಧ್ವೇಷಿಸುವುದೇ ಕಸುಬಾಗಿಸಿಕೊಂಡ ku klux klan ಎಂಬ ಸಂಘಟನೆಯ ಸದಸ್ಯನೂ ಆಗಿದ್ದ. ಈ ರೀತಿಯ ಕರಿಯರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುವ ಚಾಳಿ ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂತು ಎಂದು ಕೇಳಿದಾಗ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಆದರೆ ತನ್ನ ತಂದೆ ku klux klan ಸದಸ್ಯ ಆಗಿದ್ದ ಎಂದು ಉತ್ತರವಿತ್ತ.

ಈತನ ಔದಾರ್ಯವನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಪತ್ರಗಳ ಮಹಾಪೂರವೂ, ಪ್ರಶಂಸಿಸುವ ಮಾತುಗಳೂ ಕೇಳಿ ಬರುತ್ತಿವೆ.

ಈತನ bio data ದಲ್ಲಿ ಬರೀ ಕರಿಯರನ್ನು ಹೀಯಾಳಿಸಿದ ಕಥೆಯಲ್ಲದೆ ಇನ್ನೂ ಹಲವು ಘಟನೆಗಳಿವೆ. ಕರಿಯರ ಹಕ್ಕುಗಳಿಗಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ, ಕರಿಯರ ಮೇಲೆ ಮೊಟ್ಟೆ ಮತ್ತಿತರ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಎಸೆಯುವುದು, ಯಾವನಾದರೂ ಕರಿಯ ಈತನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಿಗೋ, ತಗಾದೆಗೋ ನಿಂತರೆ ಹಿಗ್ಗಾ ಮುಗ್ಗಾ ಥಳಿಸುವುದು, ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳನ್ನು ಅಪಮಾನಿಸುವುದು ಹೀಗೆ ಒಂದೇ ಎರಡೇ ಈ ಮನುಷ್ಯನ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆಗಳು.

ಕೊನೆಗೆ,  ಈ ಇಳಿ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಜ್ಞಾನೋದಯವಾಗಲು ಕಾರಣವೇನೆಂದು ಕೇಳಿದಾಗ, ಈ ಪಾಪವನ್ನು ಹೊತ್ತು ಸ್ವರ್ಗ  ಸೇರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕಾಗಿ ನಾನು ಪೀಡಿಸಿದವರನ್ನೆಲ್ಲಾ ಭೆಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುತ್ತಾನೆ ಎಲ್ವಿನ್.

ಕಾಲ ನೋಡಿ ಹೇಗೆ ಬದಲಾಯಿತು. ಅಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಇಂದಿನ ಸ್ಥಿತಿಗೂ ಎಷ್ಟೊಂದು ವ್ಯತ್ಯಾಸ. ಕರಿಯರು ಇಂದು ಎಲ್ಲಾ ರಂಗಗಳಲ್ಲೂ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದಾರೆ.

ಈಗ ಅಮೇರಿಕೆಗೆ ಒಬ್ಬ ಕರಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷ. world’s most powerful man, a black.