೬ ವರ್ಷದ ನಾನು ಸೈಂಟ್ ಚಾರ್ಲ್ಸ್ ಆಂಗ್ಲ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ. ಶಾಲೆ ದೂರವಾದ ಕಾರಣ ಜಟಕಾದಲ್ಲಿ ಪ್ರಯಾಣ. ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳ ಹಾಗೆ ರಿಕ್ಷಾದಲ್ಲೋ, ಬಸ್ಸು, ವ್ಯಾನ್ನಲ್ಲೋ ಹೋಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುಣಿಯುವ ಕುದುರೆ ಬಾಲ, ಜಟಕಾ ಡ್ರೈವರ್ನ ಚಾಟಿಯ ಹೊಡೆತ ನೋಡುತ್ತಾ ದೊಡ್ಡವನಾದಾಗ ನಾನೂ ಜಟಕಾ ಡ್ರೈವರ್ ಆಗಬೇಕು ಎಂದು ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದೆ. ಸ್ಟೀಲ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ಲಂಚ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ನಾನು ಆಗಾಗ ಬಾಕ್ಸ್ಅನ್ನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟು ಬರುವುದು ನನ್ನ ವಾಡಿಕೆ. ಕೋಪಗೊಂಡ ನನ್ನಮ್ಮ ಕಳಪೆ ದರ್ಜೆಯ ಅಲುಮಿನಿಯಮ್ ಬಾಕ್ಸ್ ನಲ್ಲಿ ತಿಂಡಿ ಕೊಟ್ಟಾಗ ನಾನು ಅದನ್ನು ಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಒಪ್ಪದೇ ಹಠ ತೊಟ್ಟೆ. ಒಪ್ಪದ ಅಮ್ಮ ಜಟಕಾ ಡ್ರೈವರ್ “ನೂರ್” ಹತ್ತಿರ ಬಾಕ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡು ಎಂದು ಕೊಟ್ಟರು.  aluminium box ಲಂಚ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗೋದು ಅವಮಾನ ಎಂದು ನನ್ನ ಭಾವನೆ. ಕೆಲ ದಿನಗಳ ನಂತರ ನನ್ನ ಮರೆಗುಳಿ ಸ್ವಭಾವ ಹೋದ ನಂತರ ತಿರುಗಿ ಬಂತು ಸ್ಟೀಲ್ ಬಾಕ್ಸ್. ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮಿತ್ರ ರಫೀಕ್ ನಿಗೆ ನಾನು ತರುವ ದೋಸೆ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು. ದೋಸೆ ಕೊಡದಿದ್ದರೆ ‘ ಶೈತಾನ್” (ಭೂತ) ಅನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಬೆದರಿಸಿ ನನ್ನ ದೋಸೆ ತಿಂದು ತನ್ನ ಒಣಗಿದ ರೊಟ್ಟಿ ನನಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದ.

I’d give all wealth that years have piled,

The slow result of Life’s decay,

To be once more a little child

For one bright summer day.

~Lewis Carroll, “Solitude”